Odpady w najsuchszej niepolarnej pustyni świata
W zakurzonym zakątku pustyni Atacama — najsuchszej niepolarnej strefie na Ziemi — zalegają hałdy używanej odzieży, wypłowiałe i poszarpane pod palącym słońcem. Worki pękają od odzieży: mundurki pielęgniarskie, robocze ubrania, fast-fashion z metkami. Trafiają tu przez strefę wolnocłową w Iquique, są odsprzedawane lub wyrzucane — często lądują w nielegalnych wysypiskach, a część jest palona, co powoduje zanieczyszczenia.
Krok legislacyjny ku odpowiedzialności
Ministerstwo Środowiska Chile ogłosiło tekstylia jako kategorię „priorytetową” w ramach rozszerzonej odpowiedzialności producentów (EPR). Importerzy muszą zgłaszać ilość sprowadzanego używanego tekstyliów, a nowe przepisy wejdą wkrótce.
Gospodarka obiegu zamkniętego — naprawa, ponowne użycie, recykling
Chile przygotowuje politykę publiczną dotyczącą tekstyliów w gospodarce o obiegu zamkniętym. Celem jest likwidacja wysypisk w Atacamie i promocja kultury naprawy, ponownego użycia i recyklingu. Beatriz O’Brien z Fashion Revolution podkreśla, że to odejście od liniowego modelu produkcja–konsumpcja–utylizacja.
Ciężar importu i skutki lokalne
Ponad 90 % tekstyliów w Chile to import — kraj jest czwartym co do wielkości importerem odzieży używanej, co roku ponad 123 000 ton. Najgorzej jest na północy — w rejonie Alto Hospicio i Iquique.
Od strefy wolnocłowej do pustyni
W Iquique ogromne bele odzieży używanej są rozładowywane i sortowane przez migrantów. Odzież dobrej jakości trafia do outletów, Santiago, a czasem z powrotem za granicę. Gorszej jakości — na lokalne targi lub do pustyni, gdzie czasem jest palona, emitując toksyczny dym.
Punkt zwrotny w Ameryce Łacińskiej
Prawo EPR obowiązuje od 2017 roku — obejmuje opony, baterie i inne. Teraz obejmuje też tekstylia. Minister Środowiska Maisa Rojas zapewnia, że producenci nie mogą już ignorować wpływu nieużywanej odzieży na środowisko.
